Reminiscencje po zakończonej Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej – Meandry pedagogiki i pedagoga. Nowe perspektywy
W dniach 28-29 listopada 2024 roku miała miejsce Ogólnopolska Konferencja Naukowa Meandry pedagogiki i pedagoga. Nowe perspektywy, organizowana przez Katedrę Pedagogiki Społecznej Instytutu Pedagogiki US. Wydarzenie to wpisało się w program obchodów Jubileuszu 40-lecia Uniwersytetu Szczecińskiego i poprzedzone było wyjazdowym posiedzeniem członków Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk, którzy przyjęli zaproszenie JM Rektora US, prof. dr hab. Waldemara Tarczyńskiego i spotkali się 27 listopada w Sali Senatu.
Konferencja, zgodnie z oczekiwaniami i zapowiedziami organizatorów, była doskonałą okazją do ożywionych dyskusji wszystkich zainteresowanych problematyką tytułowych meandrów pedagogiki i pedagoga. Wykłady zaproszonych prelegentów oscylowały wokół wielu tematów i dla zilustrowania można przywołać tytuł wykładu otwierającego – prof. dra hab. Bogusława Śliwerskiego dr h.c. multi., Rewolucje szkolne tylko nie w Polsce, oraz tytuły wystąpień kolejnych znakomitych pedagogów: prof. dra hab. Zbyszko Melosika dr h.c. multi., Tożsamość pedagogiki jako dyscypliny naukowej; dr hab. Aliny Wróbel, prof. UŁ, Relacja teoria – praktyka pedagogiczna i jej znaczenie dla rekonstruowania myślenia o tożsamości współczesnej pedagogiki; dr hab. Anny Murawskiej, prof. US, Pedagogika i praktyka społeczna w trosce o człowieka oraz prof. dr hab. Magdaleny Piorunek, Wokół idei interdyscyplinarności uwag kilka.
Długie godziny zajęły obrady w sesjach plenarnych, a w drugim dniu konferencji, miała również miejsce sekcja studencka, zorganizowana pod hasłem – Meandry pedagogiki w percepcji Studentów, w czasie której prelegentami byli gównie przedstawicieli kół naukowych działających w Instytucie Pedagogiki.
Na zakończenie konferencji, podsumowania i pożegnania szacownych gości przybyłych do Szczecina z tak wielu ośrodków akademickich w Polsce, dokonała prof. dr hab. Barbara Kromolicka, która puentowała podkreślając, jak ważne są bezpośrednie spotkania, podtrzymywanie tradycji akademickich długich rozmów toczonych w czasie wyznaczonym ramami programu konferencji i poza nimi, w kuluarach przy kawie.
